هنوز هم تو،  سر آغاز بند بند ِ شکفتن هاي مني... جايي امن در ژرف ِ  انديشه هايم اقيانوس هميشه نا آراميست به اسم خيال ...جايي که واژها لال ميمرند تا مگو ترين راز مرا هيچ موجي نرساند به گوش ِ سنگ ريزه هاي احساس هرچند که دنياي داشتنت دنياي وهم و خيال است اما... تو واقعي ترين واقعي مني  . مريم جاويد 

 زير پوست اختاپوسي اين شهر من رسم پروانه شدن آموختم ...از نيک و بد اين دوران من باران شدن و باريدن آموختم ...گرچه سخت است نوشيدن نوش داروي پس از مرگاما ...من جان ِ هفتم دارم اين زنده بودن و زنده ماندن را هم از زن بودن و زن ماندنم آموختم ...مريم جاويد 

شکل معجزه ميگيرد به خودزندگي من باتو    ... فرياد بزن سکوت ِ سِحروآرت را همان سکوت ِ مرداب ِ مردادي  ِچشمت رابه بهاي جانم بي بهانه ميخرم برگ ريزان ِ  پاييزِ آغوشت راگرچهزمستاني ترين زن دنيااممناما تو  اردي بهشتم باشتا سپيد و سياه اين روز هارنگ ببازندبه تماشاي بيکران اعجاز يک بهارفصل فصل هستي من يک جهان تعبير است با تو...#تولدت_مبارک#خودم_جان70.10.26